به یاد فریدون فروغی:

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصش قد یک دنیا میشه

میره یک گوشه پنهون میشینه

دنیا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهای اسیرش میکنه